Beachrun Ter Heijde '26
The day after.
En opluchting. Veel.
Na een nacht die zozo was.
Natuurlijk was die zozo.
Want mijn benen tintelden;
de rest van mijn lijf ook trouwens.
En mijn hoofd zoemde.
Van blijdschap. Opluchting ook.
Veel blijdschap.
Nog meer opluchting.
Blijdschap, want Beachrun Ter Heijde
- voor mij 'rondje achtertuin' én
nog gewoon 'Omloop Ter Heijde' -
nog gewoon 'Omloop Ter Heijde' -
uit kunnen lopen.
De 10 kilometer.
Bij prachtig weer.
Soepel en ontspannen.
Matige tijd gelopen,
die tegelijk heel goed is.
Want niks geforceerd.
Elke meter gecontroleerd*.
Al die meters genoten.
Gefinisht. Heel gebleven.
Mijn wankele linkerkuit
hield het de volle 10.000 meter,
al seinde hij na 7 kilometer
er eigenlijk genoeg van te hebben.
We hebben het op een akkoordje gegooid.
Ik heb wat ingehouden
op het stuk over het duin
op weg naar de tweede keer strand.
En 'm behoedzaam
door het mulle zand geloodst.
Kuitmans, op zijn beurt,
was vervolgens gul.
Hij stond me op het harde zand
een lichte versnelling toe.
Samen raapten we op het strand
een mannetje of acht op.
En op de helling na het strand
nog een paar.
En vlak voor de laatste bocht
besloten we eensgezind:
'nu een ouderwetse Steigerung,
dat meisje voor ons
kunnen we genadeloos verschalken.'
(*toegegeven: dat waren
50 minder verantwoorde meters)
Nou, vervolgens dus
1.05.31 klokken
1.05.31 klokken
én een zozo-nacht.
Geen punt.
Nu - net uit bed -
koffie, brood & kat.
koffie, brood & kat.
Straks losfietsen.
En als dat lukt
- want ik voel nu natuurlijk wel wa-hat -
een stukkie op de crosstrainer.
En anders een boek. Lezen.
Of - we zitten dan toch in Den Haag -
ff naar Paagman! Leesvoer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten