Eerst maar even een appje eruit gooien naar R..
Antwoord op haar foto met als onderschrift:
Goedemorgen, mooier kan
ik het niet maken ... grijs en
windy, gelukkig niet koud. 🤗
Daarop kon ik - met inmiddels een autoritje Monster -} ziekenhuis Den Haag -} Monster achter de kiezen - gepast opgewekt reageren. En nou is het wel goed om te vermelden dat het doel in het ziekenhuis de viermaandelijkse ontmoeting met de oncoloog was. Inderdaad, niet echt een vrijblijvende samenkomst. We kregen weer een globale update over de rust/onrust op het gebied van de snertcellen, mijn uitgezaaide kankercellen.
Goed, ik reageerde dus gepast opgewekt. Lees maar even mee:
Goedemorgen! Hier ook. Wind. Grijs.
Spatjes regen.
En ook:
Toch schijnt de ☀️ een beetje. Net
bij de oncoloog geweest. De stijging
van mijn PSA (dat wat liefst zo
laag
mogelijk blijft) viel heel erg mee. Plus
- afgezien van de
bijwerkingen - geen
'ziekte'-klachten.
🎉🎉🎉 🎉🎉🎉 🎉🎉 Ja, en meteen er achteraan de tuin in gelopen en mijn camera laten klikken, want R. en ik wisselen ook steeds foto's uit.
Maar terug naar waar het vandaag echt om ging: de oncoloog. Prettige man. Al bijna vijf jaar. Vanaf het begin. Hij was mijn vierde oncoloog en stapte in toen ik tien maanden een ongeneeslijk zieke man was, al tien weken ploeterde na vijf slopende chemo's, nog steeds niet herstelde/sterker werd en inmiddels de moed in een razend vaartje aan het verliezen was. Hij luisterde toen geduldig (heel belangrijk), vulde informatie aan die door de wisseling van oncologen niet verstrekt was, kreeg al in dat eerste gesprek een aardig idee van wie ik was en wat ik wilde/verwachtte/hoopte en van hoe ik verder in elkaar zat én hij katapulteerde me naar de ziekenhuispsycholoog. Sindsdien zitten we heel erg op een lijn.
Openingsvraag
Dat kwam vandaag andermaal goed uit. Hij snapte - na zijn gebruikelijke openingsvraag 'hoe gaat het?' - ook nu dat ik echt baal van almaar minder energie hebben en dat ik dus scherper moeten kiezen en vaker moe ben, langer ook. En dat dat soms toch somber maakt. Of noem het een ietsje teleurgesteld. Hij begreep dat dat met mijn bedrijvige aard regelmatig lastig is en schuurt.
Hij beaamde dat ik het best goed doe met al mijn activiteit, met het duwen tegen mijn grenzen, maar dat de consequentie is dat ik die grenzen dan ook vaak en stevig voel. En soms over het randje kieper. Dat ik mijn eigen kompaan én tegenstander ben. Dat mijn aard een zegen en een vloek kan zijn. En dat ik er in een week met een oriëntatiegesprek over (levens)testament, oncoloogbezoek, tandartsconsult én een afspraak bij de psycholoog niet veel andere dingen bij kan en zal doen. Waarschijnlijk. In elk geval weinig extra dingen zal plannen.
Dat we op een lijn zitten, maakte het mogelijk om relatief snel mijn agendapunten af te handelen. Tóch geen castratie om af te zijn van de driemaandelijkse anti-hormoonprik; de te behalen winst in energie is hoogstwaarschijnlijk minimaal, leerde een rondje oncoloog, uroloog en huisarts. En hij verwelkomde dat mijn ontmoeting met de psycholoog van overmorgen waarschijnlijk voorlopig de laatste is. Ik kan en wil het op dat vlak weer vooral zelf doen met de mensen om me heen.
Printje
En ik had een printje van een artikel uit de krant. Want N I E U W !! Een speciale manier van bestralen bij prostaatkanker met uitzaaiingen. (Alvast een disclaimer: ik ben absoluut niet van het manisch/panisch doorploegen van het internet en gedrukte media op zoek naar in Nederland, Europa of de rest van de wereld ontdekte/ontwikkelde revolutionaire, spectaculaire e/o wonderbehandelmethoden.) Ik kon nu mooi vragen of dit onderzoek van het Radboudumc voor mij t.z.t. wellicht iets kon zijn. De grootste troef was - naast levensverlenging - dat er weinig bijwerkingen zijn.
Inderdaad kan het t.z.t. en eventueel wat voor mij zijn, maar zeker is dat niet. De realiteit is vaak wat genuanceerder en ingewikkelder dan het in zo'n krantenstukkie staat. Mijn oncoloog kon dat mij (oud-biologiedocent) geloofwaardig en overtuigend uitleggen. Ik zou kunnen vallen onder de doelgroep, maar mogelijk ook niet; onderzoek wordt vaak bij heel specifieke groepen gedaan. En wat betreft de bijwerkingen die er niet zouden zijn: ook dat ligt bij dergelijke onderzoeken vaak iets genuanceerder dan het zo kort na een onderzoek kan worden overzien en het in zo'n krantenartikel kan staan.
'Niet aan toe'"Maar, aan dergelijke mogelijke behandelingen zijn we nog helemaal niet toe", zei hij ontspannen. Hij had het bruggetje naar mijn PSA gemaakt, mijn vierde en laatste agendapunt. De PSA reflecteert de mate van activiteit van de snertcellen in mijn lijf en is (met mijn antwoord op de vraag hoe het gaat en of ik nog klachten heb) bij elk bezoek aan de oncoloog het
piece de resistance, "Je PSA is 11", vervolgde hij net zo ontspannen. Het viel hem heel erg mee, zei hij nog. Ons ook. Heel erg.
Want natuurlijk hadden we op weg naar het gesprek even zitten hoofdrekenen met de waardes en de relatieve stijging van de vorig keren in het achterhoofd. April 2025 (4,65) was de waarde 1,40 maal de waarde van december 2024 (3,3). In september 2025 was het met 5,9 'slechts' 1,26 maal de waarde van de keer ervoor, maar in januari 2026 was het ineens 8,8 en dat is 1,5 keer wat het de keer ervoor was.
Super-eega F. hield daarom rekening met 13,5 en hield haar voorspelling op 'tussen 13 en 14'. Ik zat er positief in. Anderhalf keer wat het was zou betekenen 1,5 x 8,8 = 13,2. Maar, bedacht ik, ik voel me goed en dus zet ik iets lager in: 12,5. Nou, en toen was het dus 11 en kon ik het vuurwerk weer zonder reserve van stal halen!
En dan nu ... Ja, dan is alles goed en wel, maar is het intussen wél hoog tijd voor koffie.
En lunch.
En tijd om het betrekkelijk goede nieuws via wat andere kanalen door te seinen.
En geef ik vanmiddag ruim baan voor een rondje rennen.
En ervoor en ook erna is er tijd voor wat actie op het boekenleesfront.
En zal tussen die bedrijven door het 'meisje van ons' a.k.a. Jip (een naam waarnaar ze totaal niet luistert) haar portie aandacht wel bevechten. Dat kan ik na de oncoloog wel handelen.
