Buiten’dood’gewoon verhaal
Van de omslag van Martelmeeuw een ‘dood’gewoon verhaal: “…
is ook een open en ontroerend verhaal over kanker, behandeling, mantelzorg,
euthanasie en afscheid”. Ook. Ook, want bovenal zou het – ook weer volgens de
omslag – “een adembenemend mooi boek over de liefde” zijn.
Lost Mantelmeeuw al die beloftes in? JA! Ja, plus
onzekerheid, dilemma’s, emoties, vragen, twijfel en keuzes. Is het daardoor een
‘zwaar’ boek? Nee, lichter dan je zou denken/vrezen.
Nog voor dat vonnis is uitgesproken heeft Thérèse je al
gevangen. Klemvast. Met mooie beelden in zeer verzorgd, humorvol proza. “Het
ruikt zoals een ziekenhuis op dit soort afdelingen ruikt: naar
ontsmettingsmiddel, naar diarree, vergankelijkheid en naar verdriet. Ik heb
nooit geweten dat verdriet een eigen geur heeft.” En dan ben je nog pas op
bladzijde 9. En even verderop, vlak voor
het gesprek waarvan ze weten dat dan een ernstig vonnis zal worden
uitgesproken: “De ontwerper van de gladde beukenhouten stoelen in de
spreekkamer mag veel voor ogen gehad hebben bij het tekenen van de
designstoelen, zitcomfort was zeker geen eerste vereiste. …. we blijven uit de
stoelen glijden en moeten steeds gaan verzitten. Het ziet eruit alsof we
onrustig zijn.” Mij heb je dan. Overigens, het boek speelt zich grotendeels
buiten het ziekenhuis af.
Het loopt met Ferdinand niet goed af, dat weet je al van de
flaptekst. Daar stond immers ‘euthanasie’(Ferdinand is er al vanaf het begin mee
bezig) en ‘afscheid’. En tóch … en tóch sleept Thérèse je ademloos en
nieuwsgierig mee. Mee door de resterende 166 pagina’s, langs 17 maanden ziekte,
een flashback naar Sri Lanka plus 8 maanden leven na de dood. Veel is
herkenbaar. En het is pakkend, aangrijpend, open en echt. En vaak licht. “Ik
kan huilen met snikken, ik kan huilen met gesnotter, maar dit is een vorm van
geluidloos huilen, alsof je uien snijdt. Het zijn tranen die van heel diep
lijken te komen. Ze vallen echt, pets, pets, zwarte vlekken op het witte
beddengoed. Ik moet misschien maar waterproof mascara gaan aanschaffen. Of me
voorbereiden op een mascaraloos tijdperk.”
Simpele conclusie: Ferdinands mantelmeeuw vertelt misschien
een ‘dood’gewoon verhaal, maar ze heeft dat wel buitengewoon opgeschreven.
Thérèse van Altena-Laurant: Mantelmeeuw – een ‘dood’gewoon
verhaal
ISBN 978 90 812224 1 9
* Voor Carma – Centrum voor leven met en na kanker schrijf ik (vrijwel) elke maand een boektip. Een aantal alinea’s over een boek waar ik tegenaan liep. Ik probeer aan te geven waarom het boek mij raakte en geef aan waarom mensen geraakt door kanker er wat aan kunnen hebben. Dat kan nadrukkelijk óók gewoon plezier zijn, zoals ik dat beleef aan het lezen voor en schrijven van deze stukjes.
