Onze zoon Kay schaatst bij HVHW. Shorttrack. Eerst in combinatie met langebaan, sinds pakweg 2013 alleen nog op het 111 meter korte baantje.
Kiest je kind deze hobby, dan ben je als ouder ook aardig onder de pannen. Als ze nog klein zijn, help je voor en na trainingen en wedstrijden bij het zetten van kussens rond de baan. Daarnaast rijd je stad en land af om ze naar en van trainingen en wedstrijden te krijgen.
Zeker toen Kay in het Regionaal Talenten Centrum (RTC) kwam, vloog het aantal kilometers omhoog. Aanvankelijk ging het richting het RTC in Dordrecht van/bij Benny Bruggemans. In het voorjaar van 2017 stapte hij over naar het RTC Midden in Utrecht. Eerst bij toptrainer Wilma Boomstra en erna – onder de nieuwe naam KNSB Talent Team Midden-Oost – bij oud-shorttracktopper Niels Kerstholt.
Levert al die drukte nog wat op? Jazeker! Veel koude voeten en af en toe een leesuurtje in afwachting van een race. Ook gezelligheid met collega-ouders en anderen rond het ijs. Het is een genoegen om Kay en de andere rijders te zien vliegen over het ijs.
Het levert in toenemende mate spanning op. Want ja, daar sta je dan langs de kant als ouder. Machteloos. Wetend hoe hard er is gewerkt, wetend dat een klein missertje in een rit het verschil kan zijn tussen plek 1 en 5. En ook: die snelheden, de strijd op het scherp van de snede, de onvermijdelijke valpartijen, de kussens die dan altijd vlakbij staan en waar ze volle bak in gaan.
In seizoen 2011-2012 haalde Kay – als C-junior – onverwacht de titel op de 1000 meter tijdens het NK in januari. Inmiddels heeft hij nog wat meer eremetaal bij NK’s gewonnen, zoals een zilveren plak op de relay met ‘de grote mannen’ op het NK in januari 2014. Het was voor Kay – toen nog B-junior – zijn eerste relay over 5000 meter. Daar zijn ook mooie beelden van.
In januari 2016 won hij brons bij de A-junioren. In maart 2017 presteerde hij dat opnieuw, met toen drie finales om de prijzen, waarbij hij brons (500 meter) en zilver (1000 meter) veroverde. In de tussentijd rondde hij zijn VWO-opleiding af.
Kay begon het seizoen 2017-2018 zeer overtuigend. Hij reed als eerstejaars senior tegen de grote mannen van het shorttrack. Dat waren onder meer zijn clubgenoten Dylan Hoogerwerf en Adwin Snellink. Ja, en Sjinkie Knegt, die ook. Via de drie Starclass-wedstrijden plaatste hij zich voor de Europese finale in Ventspils (Letland). Kay haalde daar zilver op de 500 meter en werd vierde in de einduitslag.
In seizoen 2018-2019 haalde hij de Europese finale in Rostock (Duitsland) waar hij derde werd op de 1000 meter. In 2019-2020 plaatste hij zich opnieuw voor de Europese finale door over drie Starclass-wedstrijden tweede te worden. Die finale werd vanwege het coronavirus geannuleerd.
Seizoen 2020-2021 werd vanwege de corona-pandemie geteisterd door afgelastingen. Kay reed in dat seizoen één KNSB Cup en nam deel aan drie toernooien: de Invitation Cup, het NK Shorttrack (afstanden) en het NK Shorttrack (allround). In alle drie de toernooien liet hij zien de aansluiting gemaakt te hebben met de nationale top, onder meer door een 5e plaats in de A-finale op de 1500 meter tijdens het NK afstanden en een 12e plaats bij het NK allround dankzij een 8e plaats op de 500 meter, een 13e plaats op de 1000 meter en een 10e plaats op de 1500 meter.
Mede dankzij die resultaten werd hij in april 2021 uitgenodigd voor de Nationale Trainingsselectie. In het seizoen 2022/2023 plaatste hij zich voor het eerst voor de World Cups. Zijn debuut was in Montreal (Can) en hij reed vervolgens World Cups in Salt Lake City (VS), Almaty (Kaz, 2x), Dresden en Dordrecht. Bij de tweede wedstrijd in Almaty veroverde Kay zijn eerste World Cup-medaille.
De voorbereiding op seizoen 2023-2024 begon moeizaam. Bij een aanrijding brak Kay zijn sleutelbeen op twee plaatsen. Niettemin stond hij er aan het begin van het seizoen. Op het NK behaalde hij zilver op de 1500 meter; op het Dutch Open de week erna veroverde hij zilver op de 500 en de 1000 meter. Die resultaten leverden hem een plek op in het team voor de eerste twee World Cups, die in Montréal werden verreden. Tijdens de tweede World Cup veroverde Kay zijn tweede World Cup-medaille: zilver met het mixed relay-team.
Dat tweede zilver kreeg een mooi vervolg. Bij de derde World Cup (begin december in Peking) liet hij zich nadrukkelijk tussen de mondiale shorttracktop zien. Op de 500 meter miste hij op een haar de A-finale en werd hij via een tweede plaats in de B-finale 7e van het veld.
Bij World Cup 4 in Seoul manifesteerde Kay zich op de 1500 meter door de B-finale te halen en daarin derde en overall 11e te worden. En dat voor een sprinter. Vervolgens moest hij snel schakelen. Een invalbeurt wachtte, en niet de minste: A-finale mixed relay. Mede dankzij een mooie inhaalactie in de slotfase sleepte Kay met het team GOUD uit de strijd. Het was zijn eerste gouden en zijn derde World Cup-medaille. Daarna plaatse hij zich met de mannenploeg ook voor de A-finale op de relay, waar het zilver werd binnengesleept.
Het was allemaal de opmaat voor een succesvol Europees kampioenschap in Gdansk; Kay’s debuut. Met zowel het mixed relayteam als de mannenrelayploeg werd Kay Europees kampioen.
Na de World Cups 5 en 6 in Dresden en Gdansk, waar Kay zilver en goud won op de mixed relay, werd hij geselecteerd voor het WK Shorttrack in Rotterdam.
Deze resultaten bleven in het Westland niet onopgemerkt. Tijdens het Westlands Sportgala op 30 januari 2025 werd Kay uitgeroepen tot Sportman van Westland 2024. Dat was een uitzonderlijk hoogtepunt in een moeizaam seizoen. De concurrentie in TeamNL Shorttrack is gigantisch. Kay was in vorm, maar miste nipt selectie voor de eerste World Tours. Na goede wedstrijden in Boedapest en Montreal dacht hij zich via het NK in januari te plaatsen voor het EK, de resterende World Tours en wellicht het WK.
Daar kwam niks van. Een valse start in de halve finale 500 meter van het NK (nadat hij in de kwartfinale de snelste tijd van het veld had gereden) kostte hem een topklassering en een plek in de EK-selectie. Vervolgens gingen de World Tours in Tilburg en Milaan in rook op door ontstoken (en vervolgens verwijderde) verstandskiezen, een keelontsteking, de ziekte van Pfeiffer én een acute blindedarmontsteking.
Ongebroken begon Kay in mei aan de voorbereiding op (Olympisch) seizoen 2025-2026. Tijdens twee selectieweekends plaatste hij zich voor de eerste twee World Tours in Montreal.
Europees kampioen mixed relay in januari 2024. Kay tweede van rechts.
Het vervolg van de World Tours kreeg een rare/nare wending. Bij World Tour 3 reed hij zijn beste 500m en haalde zo op die afstand de derde startplek voor de Olympische Spelen binnen voor TeamNL, maar werd gepasseerd voor de vierde World Tour. Daarmee waren zijn kansen op selectie voor die Olympische Spelen in Milaan (feb ’26) praktisch verkeken.
Kay werd wel geselecteerd voor het WK van maart 2026 in Montreal. Hij deed het daar ontzettend goed. Hij kwam uit op de 1500 meter. Als sprinter. Niettemin bereikte hij de B-finale. Met het mannenrelay-team werd hij vijfde door de B-finale te winnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten