Dit is - sinds 13-04-2026 - de voortzetting van het blog dat ik al sinds 2011 had. Dat blog had ik op Wordpress. Daar kwam ik niet meer op als gevolg van allerlei gehannes met inlogs en apps en vergeefse verzoeken om hulp.
En dus koos ik voor deze opvolger. Zo kon ik door blijven schrijven zonder dat het me nog meer energie kost. Wie mij enigszins volgt weet dat energie sinds september 2020 onaangenaam beperkt voorradig is met dank aan een nare ziekte. Daarom dus deze voortzetting van mijn activiteiten als blogger.
Vandaar deze aftrap.
Om de actuele draad op te pakken staat hieronder mijn laatste blog van Wordpress: Mallemolen 570.
En voor wie pas hier kennismaakt: ja, je ligt er 570 achter plús allerlei andere schrijfsels die ik sinds 2011 produceerde. Wie dat wil, kan het allemaal vinden op erikhuisman.wordpress.com.
----------------------------------------------------------
Mallemolen 570
Ik ‘loop’ weer bij de psycholoog. Vandaag was een sessie. Mijn jongste zus wilde weten hoe het was geweest en of het was gelukt samen wat handvatten te vinden. Dat hielp me meteen met het huiswerk.
Enigszins gestroomlijnd wat ik schreef aan mijn zus:
Soms blijft iets moeilijk, ook als het logisch lijkt. Of als het klein is of dat lijkt. Of niet nieuw is. En soms kom je niet achter de oorzaak. En soms (als je de oorzaak wel weet) kom je niet achter een oplossing. Oorzaak e/o oplossing zitten in je, dat weet je, maar je komt er almaar niet bij, je krijgt het niet scherp.
Ik heb ervoor gekozen niet te blijven puzzelen (en lang energie verliezen) en hulp te vragen. Vaak weet zo’n psych n.a.v. je verhaal een goede vraag te formuleren of je een goede opdracht te geven of zaken anders op een rijtje te zetten dan je zelf tot dan toe deed.
Wat er was en is: ik ben/was/blijf almaar moe, prikkelbaar. Schakelen bij problemen, drukte, gedoe gaat moeizamer en dan raak ik in problemen. Dan moet ik er in sociaal opzicht abrupter de rem op gooien. Zo ook met dingen die ik puur voor mezelf doe. Ophouden, inkorten, anders doen. Of niet doen. En ook: ongemak en irritaties blijven langer zeuren.
Dat alles wist ik al langer. En daarom had ik de oncoloog in september gevraagd wanneer de bodem was bereikt van het aantasten van mijn energieniveau door de testosteronremming. Mijn aanname was: er komt een moment dat alle testosteron uit je lijf is (ook uit weefsels die heel traag cellen vernieuwen) en dus zal er wel een bodem zijn.
Nou, die bodem is er niet, zei de oncoloog, de uitholling gaat door.
Op zich is dat niet groot; ik ben al jaren gewend aan elke keer iets minder energie hebben en gewend aan zaken als steeds iets sneller moe worden en langer moe zijn. En ik heb geleerd me daaraan (proberen) aan te passen; toegeven zonder op te geven. Toch zat de vermoeidheid me dwars, net als sneller kribbig en geïrriteerd zijn en in mijn hoofd ‘leeg’ zijn, moeilijker kunnen schakelen, moeizamer opstaan en de dag starten. Er bleef wat knagen.
Ik heb nu twee sessies bij de psycholoog gehad.
Bij het eerste gesprek vond ze dat mijn lat knap hoog ligt. Ze vroeg zich af wat ik deed en doe om minder moe, prikkelbaar, leeg en kwetsbaar te zijn. En ook welke controlemechanismen ik gebruik.
Dat heb ik drie weken bijgehouden. Een aardig lijstje.
- zorgen voor voldoende slaap en ‘Untire’-pauzes (Untire is een app)
- opgenomen tv-programma’s kijken
- WK Sprint en WK Allround schaatsen kijken
- wandelen om een broodje te halen / een flutboodschap te doen / richting strand
- op Youtube liedjes beluisteren en er een playlist van maken voor mijn lezing ‘Voluit Leven(i)skunst’
- op de tablet me laten opslorpen door een bubbleshoot-spel
Een groot punt werd ‘druk van de ketel halen’: - ben ik onrustig? Wat is de oorzaak?
- als ik veel ‘moet’ doen: wat moet daarvan echt? En wat moet nu? En hoe goed/snel/veel/hoog moet het?
- me even verliezen in een mooi boek
- de Fit4Life-training (een soort crossfit) doen met de instelling ‘alles wat lukt is meegenomen’
- gedachten opschrijven en ordenen
- proberen of het boek ‘Laat los wat je kapot maakt’ hier en daar handgrepen biedt
- RENNEN! dat is fysiek inspannend, maar eenmaal onderweg is of kan er weinig tot niets; je kunt denken in flarden en eenmaal terug ben ik gegarandeerd rustiger en bezie ik alles relatiever.
Het maken van het lijstje hielp al iets; dan zie je het voor je.
In het tweede gesprek – vandaag – kwam het na het voordragen uit mijn inventarisatie ook op het beeld dat ik nu heb van de toekomst. Mijn antwoord was dat ik weet dat ik een forse stap terug zet als de testosteronremming zijn grip verliest; dan zijn er veel slimme snertcellen die mateloos kunnen groeien doordat ze geen testosteron nodig hebben. Dan gaat het snel helemaal mis met mij. Er moet/kan dan worden bijgeschakeld met een ander middel. Erbij dus. En elke ingreep heeft forse bijwerkingen. Over dat scenario ben ik niet zeer verontrust. Het gebeurt ooit, maar geen mens weet wanneer en het lukt om me daar niet druk om te maken.
De psycholoog dacht dat er qua toekomst misschien nóg iets speelt, iets met betrekking tot de bijwerkingen van de testosteronremming. Ik denk nu dat ze daar raak schoot en iets aanboorde. Op zich is het geleidelijke verlies van energie/weerstand/stressbestendigheid niet het probleem (daar ben ik aan gewend), maar is het wel zo dat ik er nooit rekening mee heb gehouden dat er geen bodem is van de uitholling ervan. Mijn hoofd weet het, maar het daalt niet in.
Ik denk dat het vergelijkbaar is met de tijdelijke paniek toen ik volledig werd afgekeurd. In alles was dat goed. Ik had alles geprobeerd, gedurende de re-integratie tekende het zich ook al af door de trage opbouw van werkuren en ik had bij de opbouw en uitbreiding van uren en taken meerdere keren stappen terug moeten doen. Afgekeurd worden was dus klip en klaar. Tóch zat er toen ergens in mijn hoofd de overtuiging dat ik hoe dan ook een paar dagdelen werk zou houden en daarmee structuur in de werkweek. Die overtuiging was van vroeg in de re-integratie en heel hardnekkig. Die stond a.h.w. los van de door mij begrepen, gevoelde en geaccepteerde realiteit dat stoppen met werken het beste was.
Ander niveau dus.
En nu? Aan de slag met de testosteronbodem die er niet is. Waarvan ik weet dat die er niet is. En met het hokje in mijn hoofd dat daar maar niet aan wil. Dat hokje heeft moeite het deurtje open te zetten en die overtuiging te laten oplossen.
Aan het eind van het gesprek vroeg de psycholoog hoe ik het besprokene zou opschrijven. Nou, zo ongeveer dus, zoals ik het appje aan mijn jongste zus formuleerde.
P.S. van een week erna:
Huisarts. Zoladex-prik. Vaste prik: update hoe het met me gaat. Uitgelegd geen bodem, dat wel weten, dat het niettemin schuurt, psycholoog, … .
Zegt hij: kan het rouw zijn? Rouw omdat er een open einde is ipv een bodem of eindpunt? Rouw om het verlies dat groter is dan je verwachtte?
Ik denk: touché.
