Trip (tweede poging tot verslag)
Goed, gisteren trip gehad. Psilocybine. Paddo-spul.
Vandaag integratie-sessie.
Mijn avontuur is sowieso een succes. Ja, ook als de neuropatische pijn in mijn voeten en handen en/of de beleving van die pijn niet verandert.
De
trip en alles eromheen heeft me verrijkt. Dat zit 'm in de
onderwerpen, thema's en knelpunten uit mijn leven en in mijn situatie die naar boven kwamen. Soms werden die tijdens mijn vlucht ineens kristalhelder door de
beelden die ik zag en de emoties waar ik doorheen ging. Er kwam ook een
nieuw en verrassend onderwerp op. En soms kreeg ik een bevestiging van
wat ik al min of meer wist over een thema.
Gedaan en gedurfdHoe dan ook is er de
winst van het gedaan te hebben, het gedurfd te hebben. Er is ook de winst dat
ik kennelijk controle kan opschorten, dat ik langer en meer kan laten gebeuren dan
ik dacht. Dat ik me nieuwsgierig en in vol vertrouwen kon overgeven aan
wat kwam.
Wat er kwam was uniek en heel intens. Intenser dan ik voor mogelijk hield. Ik voelde mijn voeten
en handen meer dan ooit. Ik was een
tijdje plat als een pannenkoek en zwart. Mijn handen lagen in mijn
gevoel net zo plat op het matras als de rest van mijn lijf terwijl ik
wist dat ze op mijn bekken/buik lagen. Op een zeker moment kwam een zwaar, wit, stralend iets van boven mijn buik in; dat paste kennelijk.
Ik zag kleuren en golven
die meebewogen op de muziek. Muziek die mij soms onontkoombaar met zich meenam en me dan weer ineens achterliet. Ik heb gelachen, gehuild en een orkest gedirigeerd.
En het ging maar door, uiteindelijk vierenhalf uur. Muziek, beelden, kleuren, stukken in mijn lijf die een rol pakten qua gevoel, aanwezigheid en ook beweging. Er was een zwevende bol bros wit schitterend ijs, de verpersoonlijking van iemand. Die bol sublimeerde; het object vroor uiteen, verkruimelde en loste op.
Later kwam diegene net zo stralend wit en ijzig terug. Toen werd het
even emotioneel, kwam ik bij verdriet, waarna ik het
stralende witte ijzige geheel klem heb gezet en kon aangeven: jij (de
pijn/het verdriet) wint niet, van jou verlies ik niet.
Er
was meer emotie. Tranen. Van geluk en een angstig besef tegelijk.
Glashelder zien hoe groots en belangrijk een paar mensen zijn en ineens
keihard beseffen ze ooit los te moeten laten. Dat laatste was verrassend. Ik
dacht: ik ga eerder dood dan zij, dus het laten-gaan-probleem zit vooral bij
hen. Niet dus.
Traagheid
En er was een mooie ervaring tijdens de trip,
direct erna en later op de middag en avond. Een traagheid die weldadig
voelde en tegelijkertijd een gevoel van rustig uitdrijven; ik hoefde
niks. Bij het van de vliegtuigmodus halen van mijn 06 knorde en plopte
het apparaat vrolijk en onderweg naar huis zag ik een baaierd aan
appjes en mailtjes. Het deed me niks. Ik deed niks. Ik dacht: is voor straks, voor
later, dat komt wel, nu eerst verder landen, wat liggen, wat eten, wat
aandacht voor Jip en Lucy, alvast wat vertellen aan super-F.. Als er
veel is en dan niks doen. Dat is voor mijn doen ongekend. Het voelde goed.
Wat
na thuiskomst volgde was een nog wat mistig diner, een iets minder mistige
wandeling door het dorp en een heel matige nacht met een doodmoe lijf, met zoemende en
pijnlijke voeten waar ook nog steekjes en krampjes in zaten en met een
hoofd dat veel herbeleefde van de trip terwijl ik mezelf ook zag en
voelde op het tripbed. En ik zag mezelf door de kamer schuifelen tijdens de
sanitaire stops.
Bij de eerste stop kreeg ik het
beeld van hoe zweven eruit ziet. Een vloer die vloer is, maar toch weinig
vastigheid belooft. "Pfoeh", zei ik tollend op de bedrand. "Komt stevig aan, hè", zei de psycholoog. "Ja". Samen zes woorden. Volledig begrip. Totaal veilig gevoel.
Ik ervoer ook hoe spacen voelt en eruit ziet bij je
ledematen: mijn handen zag ik, die waren van mij, geen twijfel mogelijk,
maar ze hadden hun volstrekt eigen regie. Ze presenteerden zich aan me in een vertraagde choreografie waar ik met vrolijke verbazing
naar keek.
Vanmorgen zijn er bij de integratie-sessie met de psycholoog wat punten op de i gezet. Dat ging onder begeleiding van humor, diepgang, een stukje van haar verhaal, highlights van mijn belevenis. Er was een lach, veel ontspanning en een enkel traantje. Er werden wat dingen in
perspectief geplaatst en van nog wat context en details voorzien. Een
doodmoe maar heel blij mens stapte na een uur in de auto.
Wijzer.
Rijker. En trots.
Geprobeerd, gedurfd, gedaan.
(dat laatste klinkt stoer, maar het kon alleen dankzij de geweldige, betrokken en vakbekwame begeleiding van de psycholoog. De dag voor de trip. Vervolgens op de dag zelf vlak voor, tijdens en na de trip. En vandaag weer. Ze liet me voelen constant in control te zijn, was een baken van rust, gaf me alle ruimte om het zelf te doen en was er in alles voor me als ik dat nodig zou hebben.)
